بر سنگ قبر من بنويسيد

                                     خسته بود اهل زمين نبود نمازش شكسته بود

برسنگ قبر من بنويسيد

                                     شيشه بود تنها از اين نظر كه سراپا شكسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد

                                      پاك بود چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد

                                      اين درخت عمري براي هر تيشه و تبر دسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد

                                     كل عمر پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد

                                  ...

 

خدایا من به دنبال چه هستم ؟
خدایا من چه می خواهم که خود نمی دانم ؟
پرم از حرف هیچ ...
نمی توانم بگویم ...
پر از فریاد ...
این چه عشقی است ؟
چرا بدین گونه بی قرارم کرده است ... چرا ... چرا ...
مگر عشق بی قراری است ...
مگر عشق به تو آرامش نیست ...
نمی دانم چه کنم ...
مانده ام سر گردان و حیران ...
احساس می کنم مرا به حال خود رها کرده ای ...
هرچه جستجو می کنم دستت را نمی یابم ...
مرا به حال خود مگذار که سخت مهتاجتم ...
می دانم هستی ، می دانم صدایم را می شنوی ...
می دانم عشقت لیاقت نمی خواهد ...
پس چه می خواهد که من ندارم؟
هرچه داشتم و نداشتم ، همه را از خودت خواستم ...
از خودت خواستم مرا با این رو سیاهی ببخشایی ...
و بیامرزی ...
می دانم کمکم کرده ای ...
شاید چشمان من بسته شده است ...
خدایا من با تو بودن را می خواهم و بس ...
این ها همه بهانست...
دلم هوای تو را می کند ...
دلم تو را فریاد می زند ...
یادت آرام جان من است ...
می دانم که جز تو کسی نیست که مرا آرام کند ...
می دانم که زندگی من بیهوده نیست .
چون تو ... چون تو آن را زیبا آفریده ای ...
خدایا تو را سپاس ...
تو را شکر ...
خدایا ...
در برابرت کلمه کم می آورم ...
خدایا خود می دانی چه می گویم . پس چه نیازی است که لب بگشایم ...
دلم از آن توست ... آن را نزد خودت نگه دار و و خود آن را آرام گردان ...
آمین ...

الوداع ای دلبر نامهربان بدرود باش

الرحیل ای لعبت شیرین زبان بدرود باش

 

جان بتلخی می‌دهیم ای جان شیرین دست گیر

دل بسختی می‌نهیم ای دلستان بدرود باش

 

می‌رویم از خاک کویت همچو باد صبحدم

ای بخوبی گلبن بستان جان بدرود باش

 

ناقه بیرون رفت و اکنون کوس رحلت می‌زنند

خیمه بر صحرا زد اینک ساربان بدرود باش

 

ای که از هجر تو در دریای خون افتاده‌ام

از سرشک دیده‌ی گوهر فشان بدرود باش

 

گر ز ما بر خاطرت زین پیش گردی می‌نشست

می‌رویم از پیشت اینک در زمان بدرود باش

 

همچو خواجو در رهت جان و جهان در باختیم

وز جهان رفتیم ای جان جهان بدرود باش

و سالهاست در پس پردة اشک کوچه باغ نگاه مهربانت را در تجسّم آه مي بينم ، سالهاست نگاهم بي ترانة حرفهايت مانده ، و سالهاست ديوار زمان انتظار شکستن را مي کشد ، ابراهيم بت شکن دوران ، فرزند ناجي نوح بيا و کشتي عشقت را به عاشقان بي قرار عرضه دار و مگذار در اقيانوس پر تلاطم عشق و فراق جان دهيم . مولاي من خورشيد جمعه که شعاع دهاي پر تلألو خود را بر کوهسار گونه هايم که خيس ندبة صبح است رقص کنان مي پاشد به هواي آمدنت کوچه را مي نگرم ، کوچه اي که شايد دير زماني است بوسة خاکساري بر پاهاي نازنينت نزده کوچه اي که بارها و بارها به انتهاي غريب و خالي خويش نگريسته و اشک هجران ريخته . مهربانم اين چه عشوه اي است که زمان و زمين را بدان سوخته اي .
و من گاه از پناه نيمة باز پنجره و از پس درياي جوشان چشمهايم آه کوچه را لمس مي کنم و چه آه سوزان و غميني است آه منتظري که غروب ياقوتي جمعة زيبا را ببيند و يار نيايد . مهربانم چه قرن ها ، چه عصرها و چه جمعه ها که زمان به انتظار آمدنت بر سر راهت به انتظار نشست و تو اي معشوق زيبندة عرش و فرش حتي به ناز نيم نگاهي بر قامت خميدة منتظران ديرينه ات نينداختي . مهربانم ديگر سکوت چشمها شکسته ، بغضهاي نشکفته باز شده ، قلبهاي بي آهنگ طپيدن گرفته و آغوش زمان به آمدنت گشوده گشته . عزيزم هر روز بر کوجه هاي سرد و يخ بستة ظلمت قدم مي نهم آنقدر بوي نفرت از وجود ديوان آدم نما بر خاسته ، آنقدر زمين سرد است که تنها قدمهاي گرم تو ياراي آب کردن برفهاي زمستان بي بهايش را دارد مهربانم چشمهايم در اين ظلمت نمي بيند چراغ فروزان راهم بيا . همين جمعه بيا مهربانم .

 

تو آن عاشق ترين مردي كه در تاريخ مي گويند   تو آن انسان نايابي كه با فانوس مي جويند   تمام باغ ها در فصل لب هاي تو مي خندند   تمام  ابرها در شط چشمان تو مي مويند   قناري هاي عاشق از گلوگاه تو مي خوانند   و قمري هاي سالك كو به كو راه تو مي پويند   تو آن رود زلالي صاف و روشن از ازل جاري   كه پاكي هاي عالم دست و رو را در تو مي شويند   به شوق سجده ات هفت آسمان خم مي شود در خاك   به نام نامي ات خورشيد ها از خاك مي رويند   تو تمثال تمام غنچه هاي بي ريا هستي   كه تصوير تو را عشاق در آيينه مي بويند   تمام موج ها در حلقه ياد تو مي چرخند   تمام بادها نام تو را سرگرم هوهويند

 

آفتاب می زند 

                   تو به دنیا می آیی درون ذهنم

                                                              هر روز

پا به پایت می دوم 

                            می خندم 

                                              شاید هم می گریم

 تا

درون رختخواب کنار خروارها خاطره به خاک بسپارمت

                                                                        هرشب

ــــ امشب

         درپستوی لحظات احتضارت

                             همسان تو متولد می شوم 

                                                                   همین امشب

 تا درد را زندگی کنم

                                 و

                                      زندگی را درون سینه ام حبس

                                                                               و

                                                                                    هنوزها  ترا  مهربان بدانم - که نیستی

امشب آمدم برای سی چندمین سال پیاپی

باز که

            نبودنت را

                        هدیه گرفتم !!!!!!!