اَللّهُم اِنّا نَشكُو اِلَیكَ فَقدَ نَبِیِّنا و غَیبَةَ اِمامِنا وَ قِلَّةَ عَدَدِنا و كَثرَةَ اَعدائِنا وَ تَظاهُرَ الاَعداءِ عَلَینا و وُقُوعَ الفِتَنِ بِنا، فَفَرِّج ذلِكَ. اللّهُمَّ بِعَدلٍ تُظهِرُهُ وَ اِمامِ حَقٍّ نَعرِفُهُ، اِلهَ الحَقِّ. آمینَ رَبَّ العالَمینَ.(1)

خداى فریادرس من!

به شكایت نزد تو آمدم امّا

نمى‏دانم از كدامین درد بایدم نالیدن،

از فراق محبوب تو مصطفى(ص)

یا غیبت آشكارترین حجّتت بر گستره هستى،

از كمى دوستان یكرنگ و یكدل

یا بسیارى دشمنان هرزه،

از هجوم ناپاك مردمان

یا برآمدن طوفان‏هاى بلا،

نمى‏دانم كدامین رنج، دست نوازش تو را بر سرم مى‏كشاند

لیك كویر تفتیده جانم

باران عدل تو را انتظار مى‏كشد،

تا كام خشكیده‏اش سیراب گردد

و دل آزرده‏ام ظهور عزیزى را مى‏طلبد

تا عمق زخم‏هایش التیام یابد.

به لطف و رحمتت دل بسته‏ام

می پسندی تو مرا؟
این سوالیست که دیریست که در دل دارم
از تو می پرسم من!!!
فقط از تو !
از تو که عشق تو دیریست به سینه حکّ است!
تو هم آیا دیریست
منتظر هستی تا
جملة «دوستت دارم » را
از زبانم شنوی؟

***
حرمتی داری تو
قدر پهنای فلک!
عصمتی داری تو
قدر دریای کبود!
قدر هر بود ونبود!

پیش زیبایی تو
مژه توقیف شود
پیش رعنایی تو
دل پر از دیده شود
پیش شیدایی تو
دست و پا می لرزد...
پس تو انصاف بده
من چگونه گویم:
«دوستت دارم من»!!!؟

 

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست          آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب          در دلم هستی و بین من وتو فاصله هاست
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد             بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست
بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است      مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست
باز می پرسمت از مسئله دوری وعشق      و سکوت تو جواب همه مسئله هاست 

دوره ارزانیست،

شرف اینجا ارزان ،

 تن عریان ارزان ،

 آبرو قیمت یک تکه نان

ودروغ از همه چیز ارزانتر

 و چه تخفیفی خوردست قیمت هر انسان

 

 

چه غریب ماندی ای دل.......نه غمی نه غمگساری
نه در انتظار یاری .........نه ز یار انتظاری
غم اگر به کوه گویم ...........بگریزد و بریزد
که دگر بدین گرانی........نتوان کشید باری
سحرم کشیده خنجر.......که چرا غمت نکشته است
تو بکش ، تو بکش ...... که تا نیفتد دگرم به غم گذاری

تو می روی و گریه می گیرد مرا

                                                          اندکی بنشین که باران بگذرد

«شكاف»
 
زاده شدن
برنيزهء تاريك
همچون  ميلادِ گشادهء زخمي ..
سِفْرِ يگانهء فرصت را
                                  سراسر
در سلسله پيمودن.
برشعلهء خويش
                          سوختن
تاجرقهء واپسين،
برشعلهء حرمتي
كه درخاكِ راهش
                           يافته اند
بردگان
           اين چنين اند.
اين چنين سرخ و لوند
برخار بوتهء خون
                           شكفتن
وينچنين گردن فراز
برتازيانه زارِ تحقير
                           گذشتن
وراه را تاغايتِ نفرت
                                   بريدن.-
آه ،‌ازكه سخن مي گويم؟
ما بي چرا زندگانيم
آنان به چرا مرگِ‌ خود آگاه هان اند.

شعر: احمد شاملو                                                      
روحش شاد، يادش گرامي

یاران شب سرد و غم انگیز بگذرد
این فصل های یکسره پائیز بگذرد

درلحظه های سخت بیا سختتر شویم
آسان بگیر و ذکر بگو : "این نیز بگذرد"

 

در چشمانم تنــهـــــــا یی ام را پنهان می کنم

در دلم ، دلتنــــــگی ام را

در سکوتم ، حرفهای نگفته ام را

در لبخندم ، غــــــصه هایم را

دل من چه خردسال است

ساده می نگرد

ساده می خندد

ساده می پوشد

دل من از تبار دیوارهای کاهگلی ست

ساده می افتد

ساده مــــی شکند . . .

ساده مـــــــی میرد . . .

دل من تنها ، تنها ، سخت می گیرد

 

من/ به دنبال دستی می­گردم/ که از لمس ماسه­ها نلرزد

به دنبال چشمی/ که بی­هراس/ ردّ نگاه گرگها را بگیرد..

در امتداد سکوت جنگل/ به دنبال گلویی/ که پیش از ذبح/ شعر شرف را/ فریاد کند

 

 بر سنگ قبر من بنويسيد

                                     خسته بود اهل زمين نبود نمازش شكسته بود

برسنگ قبر من بنويسيد

                                     شيشه بود تنها از اين نظر كه سراپا شكسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد

                                      پاك بود چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد

                                      اين درخت عمري براي هر تيشه و تبر دسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد

                                     كل عمر پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد

                                  ...

 

خدایا من به دنبال چه هستم ؟
خدایا من چه می خواهم که خود نمی دانم ؟
پرم از حرف هیچ ...
نمی توانم بگویم ...
پر از فریاد ...
این چه عشقی است ؟
چرا بدین گونه بی قرارم کرده است ... چرا ... چرا ...
مگر عشق بی قراری است ...
مگر عشق به تو آرامش نیست ...
نمی دانم چه کنم ...
مانده ام سر گردان و حیران ...
احساس می کنم مرا به حال خود رها کرده ای ...
هرچه جستجو می کنم دستت را نمی یابم ...
مرا به حال خود مگذار که سخت مهتاجتم ...
می دانم هستی ، می دانم صدایم را می شنوی ...
می دانم عشقت لیاقت نمی خواهد ...
پس چه می خواهد که من ندارم؟
هرچه داشتم و نداشتم ، همه را از خودت خواستم ...
از خودت خواستم مرا با این رو سیاهی ببخشایی ...
و بیامرزی ...
می دانم کمکم کرده ای ...
شاید چشمان من بسته شده است ...
خدایا من با تو بودن را می خواهم و بس ...
این ها همه بهانست...
دلم هوای تو را می کند ...
دلم تو را فریاد می زند ...
یادت آرام جان من است ...
می دانم که جز تو کسی نیست که مرا آرام کند ...
می دانم که زندگی من بیهوده نیست .
چون تو ... چون تو آن را زیبا آفریده ای ...
خدایا تو را سپاس ...
تو را شکر ...
خدایا ...
در برابرت کلمه کم می آورم ...
خدایا خود می دانی چه می گویم . پس چه نیازی است که لب بگشایم ...
دلم از آن توست ... آن را نزد خودت نگه دار و و خود آن را آرام گردان ...
آمین ...

الوداع ای دلبر نامهربان بدرود باش

الرحیل ای لعبت شیرین زبان بدرود باش

 

جان بتلخی می‌دهیم ای جان شیرین دست گیر

دل بسختی می‌نهیم ای دلستان بدرود باش

 

می‌رویم از خاک کویت همچو باد صبحدم

ای بخوبی گلبن بستان جان بدرود باش

 

ناقه بیرون رفت و اکنون کوس رحلت می‌زنند

خیمه بر صحرا زد اینک ساربان بدرود باش

 

ای که از هجر تو در دریای خون افتاده‌ام

از سرشک دیده‌ی گوهر فشان بدرود باش

 

گر ز ما بر خاطرت زین پیش گردی می‌نشست

می‌رویم از پیشت اینک در زمان بدرود باش

 

همچو خواجو در رهت جان و جهان در باختیم

وز جهان رفتیم ای جان جهان بدرود باش

و سالهاست در پس پردة اشک کوچه باغ نگاه مهربانت را در تجسّم آه مي بينم ، سالهاست نگاهم بي ترانة حرفهايت مانده ، و سالهاست ديوار زمان انتظار شکستن را مي کشد ، ابراهيم بت شکن دوران ، فرزند ناجي نوح بيا و کشتي عشقت را به عاشقان بي قرار عرضه دار و مگذار در اقيانوس پر تلاطم عشق و فراق جان دهيم . مولاي من خورشيد جمعه که شعاع دهاي پر تلألو خود را بر کوهسار گونه هايم که خيس ندبة صبح است رقص کنان مي پاشد به هواي آمدنت کوچه را مي نگرم ، کوچه اي که شايد دير زماني است بوسة خاکساري بر پاهاي نازنينت نزده کوچه اي که بارها و بارها به انتهاي غريب و خالي خويش نگريسته و اشک هجران ريخته . مهربانم اين چه عشوه اي است که زمان و زمين را بدان سوخته اي .
و من گاه از پناه نيمة باز پنجره و از پس درياي جوشان چشمهايم آه کوچه را لمس مي کنم و چه آه سوزان و غميني است آه منتظري که غروب ياقوتي جمعة زيبا را ببيند و يار نيايد . مهربانم چه قرن ها ، چه عصرها و چه جمعه ها که زمان به انتظار آمدنت بر سر راهت به انتظار نشست و تو اي معشوق زيبندة عرش و فرش حتي به ناز نيم نگاهي بر قامت خميدة منتظران ديرينه ات نينداختي . مهربانم ديگر سکوت چشمها شکسته ، بغضهاي نشکفته باز شده ، قلبهاي بي آهنگ طپيدن گرفته و آغوش زمان به آمدنت گشوده گشته . عزيزم هر روز بر کوجه هاي سرد و يخ بستة ظلمت قدم مي نهم آنقدر بوي نفرت از وجود ديوان آدم نما بر خاسته ، آنقدر زمين سرد است که تنها قدمهاي گرم تو ياراي آب کردن برفهاي زمستان بي بهايش را دارد مهربانم چشمهايم در اين ظلمت نمي بيند چراغ فروزان راهم بيا . همين جمعه بيا مهربانم .

 

تو آن عاشق ترين مردي كه در تاريخ مي گويند   تو آن انسان نايابي كه با فانوس مي جويند   تمام باغ ها در فصل لب هاي تو مي خندند   تمام  ابرها در شط چشمان تو مي مويند   قناري هاي عاشق از گلوگاه تو مي خوانند   و قمري هاي سالك كو به كو راه تو مي پويند   تو آن رود زلالي صاف و روشن از ازل جاري   كه پاكي هاي عالم دست و رو را در تو مي شويند   به شوق سجده ات هفت آسمان خم مي شود در خاك   به نام نامي ات خورشيد ها از خاك مي رويند   تو تمثال تمام غنچه هاي بي ريا هستي   كه تصوير تو را عشاق در آيينه مي بويند   تمام موج ها در حلقه ياد تو مي چرخند   تمام بادها نام تو را سرگرم هوهويند

 

آفتاب می زند 

                   تو به دنیا می آیی درون ذهنم

                                                              هر روز

پا به پایت می دوم 

                            می خندم 

                                              شاید هم می گریم

 تا

درون رختخواب کنار خروارها خاطره به خاک بسپارمت

                                                                        هرشب

ــــ امشب

         درپستوی لحظات احتضارت

                             همسان تو متولد می شوم 

                                                                   همین امشب

 تا درد را زندگی کنم

                                 و

                                      زندگی را درون سینه ام حبس

                                                                               و

                                                                                    هنوزها  ترا  مهربان بدانم - که نیستی

امشب آمدم برای سی چندمین سال پیاپی

باز که

            نبودنت را

                        هدیه گرفتم !!!!!!!